Mijn opa riep dinsdag al dat ik een nieuw konijntje van hem zou krijgen.
Daar wilde ik niets van weten, totdat ik gisteren dit schatje zag;
Het voelt ontzettend dubbel, maar het is heel fijn om geen leeg hok meer te hebben.
Dit konijntje is hartstikke welkom en hopelijk brengt hij bij mij het vertrouwen ook weer een beetje terug…
Ik heb mensen zien dansen
Op de meest swingende muziek
Ik heb ze horen zingen
Maar echt meedoen kon ik niet
Ik heb mensen zien vechten
Hoorde hoe ze gek werden van angst
Terwijl machteloosheid hen omarmde
Maar echt troosten kon ik niet
Ik heb mensen horen praten
Over het journaal op de tv
Ik heb geprobeerd naar ze te luisteren
Maar echt begrijpen kon ik het niet
Aan de zijlijn van het leven
Heb ik naar mezelf gezocht
Keek of ik daar ergens was
Maar echt iets vinden deed ik niet
Het was gisteren een drukke dag.
Eerst had ik een praktijkexamen medicijnen, waar ik helaas voor zakte.
Daarna begon mijn eerste echte werkdag, alleen op de groep. Dat ging wel goed.
Door naar gitaarles, lekker gespeeld… En toen therapie.
Ik vind het altijd heerlijk om na een drukke dag lekker met mijn konijntje te knuffelen.
Ik haalde haar eruit en had het er met mijn zus over hoe fijn we het vonden dat zij er nu was.
Dat we haar echt enorm zouden missen en het vreselijk zouden vinden als er iets mee zou gebeuren.
Ook al hadden we haar nog maar zo kort, ze was niet meer weg te denken.
En toen.. toen gebeurde er iets vreselijk.
Het was al na tienen en het werd tijd om mijn konijntje terug te brengen naar haar hok.
Ik had haar in mijn armen en maakte de deksel open, ze zag haar hok en werd wild..
Toen ging het heel snel, mijn konijntje sprong en de deksel viel dicht.
Mijn konijntje kwam er met haar hoofd tussen, maar er leek in eerste instantie niets aan de hand.
Ze rende wild rond (bleek later nog een reflex) en toen ik haar wilde aaien, zakte ze stuiptrekkend neer.
Ik begon te gillen om mijn zus, huilde en riep dat ik mijn konijn had vermoord.
Het ging zo snel allemaal ineens…
Ik heb bijna niet geslapen, mijn gezicht is schraal van het huilen en mijn ogen doen pijn.
Ik heb enorme koppijn en een nog groter schuldgevoel.
Mijn lieve harige vriendinnetje is er niet meer, ineens was het over…
Of ik vrijdagavond langs wilde komen, vroeg mijn vriendin.
Waarom? Housewarming.
Twijfel… Ja oké, is goed.
Ik vind het wel spannend, zei ik.
Och, er komen maar 5 mensen, was het antwoord van mijn vriendin.
Jaja, 5 mensen. Ik ken mijn vriendin.
Gisteravond, het huis vol mensen.
Er was drank, er waren spelletjes, er was gezelligheid.
Ik voelde me goed en bleef langer dan verwacht.
Had af en toe het woord en schrok daar dan zelf van.
Ik geloof dat het echt heel goed met me gaat, zei ik.
Ik ben super trots op je, zei mijn vriendin.
Morgen koninginnenach.
Als dit goed gaat, moet dat ook wel kunnen… Toch?
Nu niet overmoedig worden, Gadis.
Thuisblijven dan maar?
Nu niet jezelf onderschatten, Gadis.
Wat is de middenweg… En hoe vind ik die?
De laatste tijd ben ik heel erg bezig geweest met plannen maken voor het buitenland. Ik was op zoek naar werk, maar voor mij was het doel heel duidelijk; sparen om weg te kunnen. Zo ver mogelijk. Ik werk als flexer bij een stichting voor lichamelijk gehandicapten en toen daar een vacature vrij kwam, solliciteerde ik daar op. Leek me leuk voor een tijdje, maar niet voor vast. Woensdagmorgen ging de telefoon; ik werd uitgenodigd voor een gesprek, aanstaande woensdag om half 3.
Die woensdag had ik ook een andere afspraak. Zo’n anderhalf jaar geleden kwam ik bij stichting D voor een stage van een jaar. Het ging op dat moment helemaal niet goed met mij. Mijn dag draaide om 2 dingen; doorademen en overleven. Ik ben opgevangen met alle begrip en geduld van de wereld en herontdekte mezelf. Voor het eerst in mijn leven mocht en kon ik echt mezelf zijn op een plek. Ik was dan ook heel verdrietig toen ik daar weg moest. Gelukkig mocht ik op hetzelfde terrein ook mijn volgende stage doen. Toen deze was afgelopen, mocht ik op beide stageplekken blijven invallen. De manager hoorde zo’n goede verhalen over mij, dat ze me belde toen er een vacature vrij was gekomen. Of ik wilde komen praten.
En zo veranderde er woensdag ineens heel veel; ik kreeg een jaar-contract voor minimaal 20 uur per week aangeboden. Ik wilde volmondig ‘ja’ roepen en rondjes springen door de kamer, maar dat leek me niet gepast. Stichting D is niet alleen de plek waar ik mezelf voor een groot deel heb teruggevonden, het is ook een stichting voor verstandelijk gehandicapten en laat daar nou net mijn hart liggen. Ik had nooit gedacht dat ik hier voor vast zou komen te werken, die hoop heb ik alweer een tijdje geleden laten varen. Toen ik hoorde dat ik hier mag beginnen, dacht ik meteen; ach, naar het buitenland kan ik ook nog over een jaar.
Mijn sollicitatie voor S heb ik afgebeld. Morgen is mijn eerste dag bij D; ik word deze week ingewerkt. Daarna heb ik een weekje vakantie en dan begin ik voor ‘het echie’. Ik ben zenuwachtig, maar ik heb er ook heel veel zin in. In mijn hoofd maak ik plannen voor mijn eigen huis, met een eigen auto voor de deur. Ineens heb ik vastigheid, een doel; iets om naar toe te werken.
Een stemmetje in mijn hoofd roept;’Maar je wilde toch naar het buitenland? Nu dan niet meer?’
Jawel, later, ooit. Als het niet bevalt, kan ik alsnog in december gaan.
Anders ga ik voor mijn werk, een toekomst hier.
Wat is er toch aan de hand? Waarom verander ik zo snel van plan?
Waarschijnlijk ben ik te wanhopig op zoek naar rust.
Ik wil zo graag leven, maar ik weet nog steeds niet hoe.
Ik laat het maar over me heen komen, meer kan ik niet doen.
Zo ben ik nog werkloos, en zo heb ik ineens een jaarcontract voor min 20 uur per week binnengesleept…
En daarom heb ik de volgende besluiten genomen:
… Als het werk mij bevalt, stel ik de buitenlandplannen nog even uit.
…Het wordt tijd voor een eigen plekje, en nu ik een vast inkomen heb wil ik dan ook graag op huizenjacht.
..Ik laat het maar gewoon allemaal over me heen komen, we zien wel wat de toekomst brengt!
Zaterdag was ik bij een vriendin. Ik zou eigenlijk naar huis gaan, maar het was zo gezellig dat ik besloot om te blijven slapen. Ik had al een paar nachten slecht geslapen, moeilijk in slaap komen en als ik eenmaal sliep, werd ik veel wakker en had ik enge dromen, maar ik maakte me er eigenlijk niet zo druk over dat dit nu ook zou gebeuren. Ik was zo moe, ik zou vast wel slapen.
Samen met de huisgenoot van mijn vriendin keken we Dombo, jeugdsentiment. Daarna gingen we slapen; huisgenoot in haar eigen bed, mijn vriendin en ik in haar tweepersoonsbed. Binnen twintig minuten lag iedereen op één oor. Nouja, iedereen… ik lag erbij en luisterde ernaar, zullen we maar zeggen.
Hier schreef ik al over slapeloze nachten; dat ik er moe van werd, en er geen zin in had. Die mening heb ik nog steeds, maar op één of andere manier is daar een soort rust bijgekomen. Een gevoel van acceptatie; ik kan er toch niets aan veranderen, dus ik maak er maar het beste van. Dus maakte ik er zaterdag- op zondagnacht ook het beste van.
Toen ik na uur nog niet sliep, keek ik op Whatsapp wie er nog online waren. Ik had even een gesprekje, en probeerde toen weer te slapen. Mijn vriendin was inmiddels begonnen met draaien, en ze beukte me bijna het bed uit. Dan maar een rondje studentenhuis in pyjama. Daarna even op de slaapbank verder Whatsappen, toch maar weer terug naar bed..
Ik heb veel gedaan die nacht, maar slapen was er niet bij. Af en toe doemelde ik even weg, maar als ik vervolgens op de klok keek, waren er nog geen vijf minuten voorbij. Toch raakte ik niet in paniek, werd ik niet hysterisch, maakte ik niemand wakker omdat ik mezelf gek gemaakt had met gedachten. Ik dacht alleen; wat vervelend dat ik niet kan slapen, hoe zal ik dat eens oplossen? En inwendig kreeg ik de slappe lach toen de huisgenoot van mijn vriendin ook nog eens begon te snurken; daar lag ik dan.
Ik was blij toen de wekker ging.
Of ik goed geslapen had, vroeg mijn vriendin.
Ik antwoorde eerlijk van niet. Hoezo niet, wilde ze weten. Bijna niet geslapen, zei ik.
“Wat heb je dan gedaan?” vroeg mijn vriendin.
“Wakker gelegen.”
Ze leek verbaasd.. Geen hysterisch Gadis aan haar bed gehad…
Ik hoef me niet te bewijzen, maar soms krijg ik toch dat gevoel.
Gisteravond kapot, gebroken, gesloopt. Klaar met alles.
Zo moe, dat ik verbaasd zou zijn als ik niet zo kunnen slapen.
En als ik daadwerkelijk niet had kunnen slapen? Tja, dan was dat zo geweest.
Maar het was niet zo, gelukkig.
Hoe het met me gaat? Eigenlijk wel goed, hoewel mijn blogs hier vast anders doen vermoeden. Ik heb goede en slechte dagen, en vooral op de slechte dagen schrijf ik van me af. Ik ga proberen daar verandering in te brengen, net zoals ik al een paar weken probeer om elke avond 3 plus- en 3 minpunten van de dag op een rijtje te zetten.
Op goede dagen zie ik het allemaal zitten, ben ik er van overtuigd dat het goed komt en ga ik er dan ook 100% voor. Ik stort me overal in, vol met goede moed. En op slechte dagen ben ik precies het tegenover gestelde; ik zie het niet meer zitten, geloof niet meer dat het goed komt en wil het dan ook maar gewoon opgeven. Het is zwart of wit, grijs heb ik nog niet gevonden.
Ik vind het leven zwaar. Dagelijkse dingen kosten me moeite, ook op goede dagen. Op die dagen geloof ik dat doorzetten het toverwoord is, dingen worden niet minder zwaar door ze niet meer te doen. Ik denk dat ik moet ervaren dat het allemaal wel meevalt, en dat ik dat alleen kan als ik de dingen blijf doen. Misschien niet op het tempo dat ik wil, maar een versnelling lager heb ik nog niet gevonden.
Ook in therapie heb ik goede en slechte dagen. Ik vind het nog steeds moeilijk mijn plek te vinden tussen de groep. Soms vraag ik me af wat ik daar nu eigenlijk doe.. want als ik me niet goed voel, kruip ik juist in mijn schulp. Dan ben ik alleen lichamelijk aanwezig, en verder niets. Maar meestal vind ik de gesprekken heel waardevol, ook als we het niet over mij hebben. Ik kan ook veel leren van mijn eigen deelname en natuurlijk ook van de manier waarop medegroepsgenoten de dingen bekijken.
Het gevoel dat ik mijn plekje nog niet gevonden heb, is nog steeds aanwezig. Vooral nu ik sinds twee weken geen werk meer heb.. Ik moet mezelf tegenhouden om niet als een gek werk te gaan zoeken, maar gewoon op mijn gemak te oriënteren wat ik nu eigenlijk wil. Ik heb wel al wat sollicitaties lopen en woensdag mag ik op gesprek komen van de stichting waar ik stage heb gelopen en ook al invalwerk doe. Ik heb mezelf voorgenomen geen ‘ja!’ te roepen omdat ik dan maar alvast iets heb, maar ik heb er wel de neiging toe.
Verder zijn mijn buitenlandplannen nog steeds aanwezig. Ik wilde eerste naar Engeland omdat ik dan binnen een dag thuis zou kunnen zijn, maar ik moet dat ‘veilige’ loslaten. Daarom ben ik nu in gesprek met een oud-leraar van mij die allemaal contacten heeft met weeshuizen in het buitenland, o.a in Ghana, Kenia en Inda. De voogdij over het konijntje wat ik gisteren heb gekocht deel ik met mijn zus, zodat het arme beest geen honger hoeft te lijden als ik weg ga 
.
Ook ben ik heel erg bezig met verwerken.. Verwerken wat er allemaal is gebeurd en hoe ver ik eigenlijk heen ben geweest. Het is nu ongeveer een jaar geleden dat alles zó zwaar en zó erg aanvoelde, dat alleen een stapel pillen nog de uitweg leek. Ik wil er nu niet meer aan denken wat er was gebeurd als mijn moeder me niet tegen had gehouden, maar dat doe ik nog wel eens… Regelmatig word ik gillend wakker, of overvalt me een enorm schuldgevoel.. Ik denk veel na over de vrienden die ik ben verloren en vraag me af of mijn gedrag daar de oorzaak van was, wat ik ze echt niet kwalijk zou kunnen nemen.
Door alle stress en zorgen was ik 12 kilo afgevallen, en daar zitten er nu weer 3 van aan. Daar ben ik best trots op en ik neem de complimenten die ik krijg (‘je ziet er goed uit!’) dan ook graag in ontvangst. Ik probeer te genieten van elke leuke dag, van elk goed moment en van alles wat ik heb, en daarmee kom ik er uiteindelijk wel. Ik groei gewoon nog even door, want…. Onkruid vergaat niet!
Jij glipt
Als los zand
Door mijn vingers
Ik vang je op
In een glazen potje
Hou ik je vast
Restjes van jou
Van wat ooit was
En niet meer komt
Korrels zand
Tegen mijn wang
Worden nat
Los zand verdween
Tussen mijn vingers
Ik mis je…
